Budowę rozpoczęto około 1470 roku, a zasadnicze prace ukończono w 1533 lub 1534 roku. Najsilniejsze umocnienia wzniesiono od strony lądu na zboczu Mogoronu, ponieważ teren ten stanowił najbardziej dostępny kierunek potencjalnego ataku.
Rozbudowa była związana z sytuacją polityczną regionu, w tym z zagrożeniem najazdami osmańskimi oraz działaniami wojennymi prowadzonymi na północnym Adriatyku. Fortyfikacje dostosowywano jednocześnie do upowszechnienia broni palnej i artylerii.
W 1473 roku Piran odwiedził wenecki kronikarz i podróżnik Marino Sanudo. Jego relacja jest jednym ze źródeł opisujących stan miasta i prowadzonych wówczas prac nad umocnieniami.
Trzeci obwód przebiegał również wzdłuż wybrzeża, zamykając zabudowę całego półwyspu. Najpotężniejszą jego częścią był jednak odcinek lądowy z bramami Rašpor i systemem wież umożliwiających obserwację podejść do miasta.
Utrata znaczenia militarnego
W okresie nowożytnym rozwój artylerii i zmieniające się sposoby prowadzenia wojny stopniowo ograniczały militarne znaczenie średniowiecznych murów. Piran nie został przekształcony w nowoczesną twierdzę bastionową porównywalną z większymi portami Republiki Weneckiej.