W strukturze budynku zachowały się pozostałości wcześniejszej gotyckiej kamienicy, rozwiązania charakterystyczne dla barokowej rezydencji oraz dziewiętnastowieczna neoklasycystyczna fasada.
thumb|left|260px|Fasada Domu Tartiniego
Elewacja od strony placu ma regularny układ osiowy i jest pokryta jasnym tynkiem. Jej obecny wygląd jest wynikiem dziewiętnastowiecznych przekształceń, które zatarły większość widocznych z zewnątrz elementów pierwotnej gotyckiej kamienicy.
Budynek ma układ typowy dla zwartej zabudowy historycznego centrum Piranu. Z jednej strony zwrócony jest ku placowi Tartiniego, natomiast jego tylna część oraz wejście funkcjonalne związane są z Kajuhovą ulicą.
Wewnętrzny układ domu organizuje centralny dziedziniec lub przestrzeń z historycznym zbiornikiem wodnym. Zachowana studnia oznaczona datą 1821 dokumentuje zarówno dawny sposób zaopatrywania domu w wodę, jak i jedną z najważniejszych faz przebudowy obiektu.
Dekoracje wnętrz Najcenniejszym elementem wystroju domu są malowidła ścienne i sufitowe pochodzące głównie z XVIII i XIX wieku. Przedstawiają pejzaże, martwe natury kwiatowe, dekoracje ornamentalne i alegoryczne medaliony.