Uroczyste otwarcie odnowionej części domu nastąpiło 8 października 1988 roku. W budynku ulokowano wówczas siedzibę włoskiej wspólnoty Piranu, a kolejne prace konserwatorskie kontynuowano w następnych latach.
Utworzenie kolekcji muzealnej W 1992 roku w Domu Tartiniego otwarto stałą kolekcję muzealną poświęconą kompozytorowi. Ekspozycja została utworzona jako oddział Muzeum Morskiego im. Sergeja Mašery w Piranie.
Początkowo najcenniejsze pamiątki prezentowano w niewielkiej alkowie uznawanej za prawdopodobne miejsce narodzin Tartiniego. Z czasem ekspozycję rozszerzono na kolejne pomieszczenia, wykorzystując zachowaną dekorację malarską domu jako część narracji muzealnej.
W ramach projektu tARTini, realizowanego z programu Interreg Włochy–Słowenia, budynek ponownie odnowiono i wyposażono w nowoczesną infrastrukturę wystawienniczą. Projekt obejmował także cyfryzację treści, przygotowanie ekspozycji multimedialnej i utworzenie transgranicznego szlaku łączącego Piran z Padwą, Triestem i Lublaną.
Architektura Dom Tartiniego jest przykładem wielofazowej architektury mieszczańskiej.