W 1902 roku utwór został omówiony we francuskim eseju poświęconym twórczości Prusa (autorstwa Ch. Chéreta), opublikowanym w czasopiśmie „La Revue”, gdzie posłużył jako jeden z głównych przykładów humorystycznej prozy pisarza. Francuski krytyk uznał humor Prusa za podobny do humoru Charlesa Dickensa.
Jakubowski zaliczył utwór do słabszych utworów Prusa, krytykując jego ton i poziom i porównując go do jego wczesnej twórczości. Podobnie nie doceniła go Janina Kulczycka-Saloni.
Utwór wykorzystuje konstrukcję opowieści ramowej. Główna fabuła została przedstawiona jako list skierowany do redakcji gazety z prośbą o opublikowanie ogłoszenia, co nawiązuje do stosowanego przez Prusa w jego publicystyce zabiegu stylizacji na autentyczną korespondencję czytelników.
Dzikowski zwrócił uwagę na podobieństwo konstrukcji fabularnej utworu do tradycyjnej opowieści ludowej z Bliskiego Wschodu „Pantofle Abu Kasima” (zob. ). Podobnie jak Wesołowski, arabski kupiec Abu Kasim posiada parę starych, zniszczonych pantofli, których próbuje się ich pozbyć, ale za każdym razem próba pozbycia się pantofli prowadzi do jeszcze większych kłopotów.