Gdy pewnego razu próbując porzucić przeklętą laskę zamiast tego gubi drogi, pamiątkowy parasol – prezent od żony symbolizujący ich „pojednanie” po poprzednich awanturach, największą troską staje się dla niego odzyskanie właśnie parasola i ukrycie całej sprawy przed żoną. List kończy się prośbą do narratora o opublikowanie anonimu (bez podawania jego nazwiska, żeby żona się nie dowiedziała o całej sprawie) oferującego wysoką nagrodę za zgubę. Dowiedziawszy się o całej historii, pułkownik Steinberg stroi żarty z Wesołowskiego, a historię kwituje żartobliwą uwagą, że całą tę wielostronicową opowieść można było zastąpić dwuwierszowym ogłoszeniem, co obrażony Wesołowski nazywa grubiańskim zachowaniem.
Analiza Utwór zaliczany jest do serii utworów o tematyce fantastycznej PrusaG. Filip, Fantastyczne przypowieści i humoreski Bolesława Prusa, [w:] Bolesław Prus. Twórczość i recepcja. Materiały z sesji naukowej poświęconej twórczości Bolesława Prusa, Lublin–Nałęczów 24–25 kwietnia 1987, red. S. Fit i E. Łoch, Lublin 1993, s. 144–145.. Jest opisywany jako opowiadanie, a także nowela. Stanisław Dzikowski nazwał je groteską, a Jan Zygmunt Jakubowski humoreską.