Problem materiałów deficytowych Wersja prototypowa (004A) wykorzystywała stopy wolframu, niklu i chromu, co zapewniało jej wysoką trwałość. W 1943 roku gospodarka III Rzeszy cierpiała jednak na krytyczny brak tych surowców. Franz musiał zastąpić je zwykłą stalą węglową.
Aby uchronić stalowe elementy przed stopieniem w temperaturze gazów wylotowych sięgającej 800 °C, wprowadzono rewolucyjną innowację: chłodzenie powietrzem. Zimne powietrze upuszczane ze sprężarki było kierowane do wnętrza wydrążonych w środku łopatek turbiny, chłodząc je od wewnątrz. Rozwiązanie to jest stosowane we współczesnych silnikach odrzutowych do dziś.
Rozruch silnika Z powodu małej elastyczności pracy wczesnych sprężarek osiowych, rozruch silnika odrzutowego był skomplikowany. Pod „cebulą” wlotu powietrza zamontowano dwucylindrowy, dwusuwowy silnik benzynowy Riedel o mocy 10 KM, uruchamiany elektrycznie lub ręcznie za pomocą linki (podobnie jak w kosiarkach spalinowych). Rozrusznik Riedla rozpędzał wał silnika Jumo do 3000 obr./min, po czym następował wtrysk paliwa zasadniczego i zapłon elektryczny.