Maksymalnie przedłużony diagram Schwarzschilda zawiera także region interpretowany jako biała dziura. Obejmuje również drugi asymptotycznie płaski obszar zewnętrzny, połączony z pierwszym przez most Einsteina-Rosena. Nie jest to model astrofizycznej czarnej dziury powstałej w realistycznym kolapsie gwiazdy. W takim przypadku część z białą dziurą i drugim zewnętrznym wszechświatem jest zastępowana przez wnętrze zapadającej się materii.
Diagram Penrose’a dla rozwiązania Schwarzschilda można traktować jako konforemnie skompaktyfikowaną postać diagramu opartego na . Współrzędne te usuwają pozorną osobliwość współrzędnościową na horyzoncie Schwarzschilda. Diagram Penrose’a dodatkowo przenosi nieskończoności zewnętrznych obszarów na skończony brzeg. Dzięki temu na jednym rysunku widać regularność horyzontu oraz ograniczenie przyszłościowych trajektorii wewnątrz czarnej dziury.