Kiedy Niemcy wypowiedziały wojnę Stanom Zjednoczonym 11 grudnia 1941 roku, Stany Zjednoczone stanęły przed decyzją dotyczącą podziału zasobów między te dwa odrębne teatry wojny. Z jednej strony Japonia zaatakowała Stany Zjednoczone bezpośrednio w Pearl Harbor, a japońska marynarka wojenna zagroziła terytorium Stanów Zjednoczonych w sposób, w jaki Niemcy, dysponując ograniczoną flotą nawodną, nie były w stanie tego zrobić. Z drugiej strony Niemcy były uważane za silniejsze i stanowiące większe zagrożenie dla Europy, a geograficzna bliskość Niemiec do Wielkiej Brytanii i Związku Radzieckiego stanowiła znacznie większe zagrożenie dla ich przetrwania.
Przed atakiem na Pearl Harbor amerykańscy planiści przewidywali możliwość wojny na dwóch frontach. Szef Operacji Morskich adm. Harold Rainsford Stark był autorem notatki „Plan Dog”, w której zalecano skupienie się na zwycięstwie w Europie, przy jednoczesnym utrzymaniu defensywy na Pacyfiku. Jednak pomimo zapewnień USA dla Wielkiej Brytanii, Stany Zjednoczone przede wszystkim zajmowało zagrożenie ze strony Japonii. Jak powiedział później szef sztabu armii, gen.