W raporcie konferencji ABC-1 z 29 marca 1941 roku Amerykanie i Brytyjczycy uzgodnili, że ich cele strategiczne to: (1) „szybkie pokonanie Niemiec jako dominującego członka Osi, przy czym główny wysiłek militarny Stanów Zjednoczonych będzie skierowany na obszar Atlantyku i Europy”; oraz (2) „strategiczna defensywa na Dalekim Wschodzie”.

Amerykanie zgodzili się zatem z Brytyjczykami w kwestii wielkiej strategii „Najpierw Europa” (lub „Najpierw Niemcy”) w prowadzeniu operacji wojskowych w czasie II wojny światowej. Wielka Brytania obawiała się, że jeśli Stany Zjednoczone zostaną odciągnięte od swojego głównego celu w Europie na Pacyfik (przez Japonię), Hitler może zniszczyć Związek Radziecki i stać się w ten sposób niepokonanym hegemonem w Europie. Fakt, że 7 grudnia 1941 roku to Japonia przeprowadziła atak na Pearl Harbor, nie spowodował jednak formalnej zmiany w polityce USA; amerykańskie kierownictwo wojenne brało przy tym pod uwagę, że opinia publiczna silnie koncentrowała się na wojnie z Japonią. Churchill pospieszył do Waszyngtonu wkrótce po Pearl Harbor na konferencję Arcadia, aby upewnić się, że Amerykanie nie będą mieli wątpliwości co do strategii „Najpierw Europa”.