W późniejszym rozwoju tego ujęcia ważną rolę odegrał także N. David Mermin, który pomógł spopularyzować QBism jako osobny głos w debatach o interpretacjach mechaniki kwantowej. W literaturze podkreśla się, że choć QBism wyrasta częściowo z dawnych sporów wokół interpretacji kopenhaskiej, to nie jest po prostu nową nazwą dla „ortodoksji kopenhaskiej”, lecz bardziej radykalnie agentowe i bayesowskie przeformułowanie części problemów interpretacyjnych.
Główne idee QBism zakłada, że prawdopodobieństwa występujące w mechanice kwantowej należy interpretować w sposób personalistycznie bayesowski, czyli jako racjonalne stopnie przekonań konkretnego agenta, a nie jako bezosobowe własności układu fizycznego. Z tego powodu także stan kwantowy ma w tym ujęciu charakter epistemiczny: nie jest „rzeczą w świecie”, lecz częścią aparatu służącego agentowi do przewidywania skutków własnych interwencji eksperymentalnych.