gdzie oznacza metrykę DeWitta na przestrzeni metryk przestrzennych, jest skalarem krzywizny trójwymiarowego przekroju, a jest stałą grawitacji. Różne konwencje prowadzą do odmiennych czynników liczbowych, znaków i postaci członu materii, dlatego w literaturze często podaje się jedynie strukturę równania, a nie jedną uniwersalną formułę.
Interpretacja fizyczna W zwykłej mechanice kwantowej hamiltonian generuje ewolucję stanu w czasie. W równaniu Wheelera-DeWitta hamiltonian pełni inną rolę: jest więzem, którego jądro ma wyznaczać fizycznie dopuszczalne stany. Stan nie jest więc funkcją falową cząstki poruszającej się w już danej czasoprzestrzeni, lecz obiektem mającym opisywać możliwe geometrie i pola przed założeniem klasycznego tła czasoprzestrzennego.
Taka interpretacja jest zarazem źródłem trudności. Skoro równanie nie zawiera parametru , nie wyjaśnia bezpośrednio, dlaczego obserwatorzy wewnątrz Wszechświata doświadczają uporządkowanej zmiany i następstwa zdarzeń. W literaturze próbuje się odzyskiwać czas przez wybór zmiennej wewnętrznej, przez korelacje między stopniami swobody, przez przybliżenia półklasyczne albo przez relacyjne ujęcie obserwabli.