Historia Wieś była początkowo własnością książęcą, a następnie szlachecką należącą do lokalnej wielkopolskiej szlachty z rodu Gądkowskich herbu, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. Od 1320 miejscowość leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1446 odnotowano ją w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1423 leżała w parafii Głuszyna, w 1508 w parafii Tulce i w 1580 ponownie w parafii Głuszyna.
Pierwszy zachowany zapis o wsi pochodzi z 1287 i pojawił się w dokumencie wystawionym w kancelarii księcia wielkopolskiego Przemysła II, który nadał Michałowi kanonikowi poznańskiemu plac koło kościoła św. Małgorzaty w Sóródce oraz immunitet ekonomiczny i sądowy dla jego dziedzin Gądki oraz Unino (obecnie miejscowość niezidentyfikowana) .
W 1386 wdowa po Jaśku z Gądek przegrała na rzecz Jana ze Szczytnik w parafii Głuszyna koło Poznania] 1/3 dziedziny oraz młyna w Gądkach. W latach 1386-1387 właścicielką we wsi była starsza pani z Gądek, matka Grąbiny, która w 1386 wraz z wszystkimi dziedzicami z Gądek była w sporze z Muszką Żydem pyzdrskim o 2,5 grzywny wraz z odsetkami oraz z Żydówką Miłochą o 4 grzywny z odsetkami.