Aleksander Brückner zanegował istnienie Czarnoboga (i Białoboga) w religii słowiańskiej i stwierdził, że Czarnobóg powstał pod wpływem chrześcijaństwa, w tym średniowiecznych przedstawień diabła jako czarnego demona i porównał go do rzekomego pruskiego boga Pikulasa, który ostatecznie wywodzi się od polskiego słowa piekło. Pogląd wsparł np. Henryk Łowmiański.
Rozbudowanej analizy Czarnoboga i Białoboga dokonał Michał Łuczyński. Wskazuje on przede wszystkim, że słowiański materiał językowy pozwala na stwierdzenie, że słowa typu czarny bóg i biały bóg mają zasięg ogólnosłowiański i pochodzenie prasłowiańskie. Poświadczenia czarnego boga to słowiń. čǻrnï bȯ́u̯g ‘diabeł’, ‘zły duch, diabeł’, oraz nazwy własne: ros. , ukr. i serb. ; poświadczenia białego boga to słowiń. bjǻu̯lï bȯ́u̯g ‘Bóg’, ‘dobre, przyjazne człowiekowi bóstwo;