Odpowiednikiem tego terminu jest słowo darśana, które określa nie tylko postawę teoretyczną, ale model życia i wyznacza pozycję badającego w wyznaczonym przez niego świecie. Dlatego filozofia staje się sposobem życia, sposobem postępowania, drogą, która ma z góry określony cel. Zatem filozofia w Indiach nie ma charakteru czysto teoretycznego.
W epoce wczesnego średniowiecza (IV–XI wiek) najbardziej rozwinęło się i rozpowszechniło w Indiach dziewięć systemów filozoficznych, a mianowicie: sześć ortodoksyjnych (njaja, waiśeszika, sankhja, joga, mimansa, wedanta) i trzy nieortodoksyjne (Ćarwaka-lokajata, dźinizm i buddyzm, w skład którego wchodziły cztery szkoły – wajbaszika, sautrantika, madhjamaka i szkoła jogoczarów). W wiekach XI–XV w Indiach panują scholastyka i teorie idealistyczne, których celem było uzasadnienie dogmatów religijnych.
Autorem popularnego w świecie podręcznika historii myśli indyjskiej jest Sarvepalli Radhakrishnan, którego dwutomowe dzieło zostało przełożone na polski przez Zofię Wrzeszcz i opublikowane przez Instytut Wydawniczy Pax: „Filozofia indyjska”. tom 1-2, Warszawa: IW PAX 1958-1960;