Każde przedsiębiorstwo z chwilą wpisania do rejestru uzyskiwało osobowość prawną, co nadawało mu formalną samodzielność w obrocie gospodarczym. Mimo to, majątek przedsiębiorstwa pozostawał własnością państwa, a jego zarząd mógł jedynie nim gospodarować i czerpać z niego dochody w granicach wyznaczonych przepisami.
Dekret przewidywał, że przedsiębiorstwa państwowe działają na zasadzie samodzielności gospodarczej, co oznaczało obowiązek pokrywania kosztów działalności z własnych przychodów. W praktyce jednak samodzielność ta była ograniczona, ponieważ przedsiębiorstwa podlegały stałemu nadzorowi organu założycielskiego, którym zazwyczaj był właściwy minister. Organ ten zatwierdzał plany gospodarcze, wydawał wytyczne dotyczące działalności przedsiębiorstwa oraz kontrolował jego wyniki finansowe. Na czele przedsiębiorstwa stał dyrektor jako jednoosobowy organ zarządzający. Odpowiadał on za realizację planów produkcyjnych i finansowych oraz za prawidłowe gospodarowanie powierzonym majątkiem państwowym.