13 kwietnia 1919 został przeniesiony na stanowisko dowódcy centrum instrukcyjnego 2 Dywizji Strzelców Polskich, późniejszej 11 Dywizji Piechoty. 1 grudnia tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu w 6 pułku strzelców polskich, późniejszym 48 pułku piechoty. W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z bolszewikami. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera.
9 marca 1921 został przeniesiony do 20 pułku piechoty w Krakowie na stanowisko dowódcy II batalionu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 312. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 10 listopada tego roku został przeniesiony do 62 pułku piechoty w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy III batalionu. Później był przesuwany na kolejne stanowiska: referenta mobilizacyjnego, kwatermistrza, oficera Przysposobienia Wojskowego (w marcu 1926) i zastępcy dowódcy pułku. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1927 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju tego roku został przeniesiony do 16 pułku piechoty w Tarnowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.