Proces tworzenia odbywa się metodą „bezkontaktową" (autorzy nie znają wzajemnie swoich wersów w trakcie pisania; na wstępnym etapie pisania autor nie zawsze zna całość wiersza) lub grupowo (w warsztatach polifonicznych).
Każdy autor: tworzy swój wiersz, starając się nie powtarzać tych samych słów i unikając parafrazy, przekazuje tę samą myśl pokazaną własną, poetycką optyką, zachowuje idiomatyczność – niepowtarzalny sposób wyrażania, charakterystyczny dla danego poety.
Dwuwidzenie, trójwidzenie, kwadrowidzenie (2D, 3D, 4D) Metoda przewiduje różne poziomy wielogłosowości:
Typ widzenia Liczba równoległych wersów Wymiar struktury Dwuwidzenie (2D) 2 (oryginał + 1 dopisany) Dwuwymiarowa konstelacja znaczeń Trójwidzenie (3D) 3 (oryginał + 2 dopisane) Trójwymiarowa siatka semantyczna Kwadrowidzenie (4D) 4 (oryginał + 3 dopisane) Czterowymiarowa przestrzeń interpretacyjna n-widzenie Dowolna liczba Wielowymiarowa konstelacja