Kluczowe znaczenie miała publikacja w 2017 r. w Chinach tomu wierszy autorstwa pt. Słońce straciło szklane okna – pierwszego takiego tomu poezji algorytmicznej, zawierającego 139 wierszy. System Xiao Bing, rozwijany od 2014 r. w ramach Microsoft (Asia) STCA, generuje wiersze na podstawie obrazów i treningu na korpusach tekstów poetyckich.
W polskim projekcie POE(SI)A z IT wiersze SI stały się punktem wyjścia dla polifonicznej współpracy: algorytm dostarczał materiału wyjściowego (wiersz podstawowy), a poeci dopisywali równoległe wersy, humanizując strukturę i tworząc dialog człowiek–maszyna. Zamiast pozwolić sztucznej inteligencji samodzielnie tworzyć wiersze, poeci piszą własne wersy do wersów SI „aby te wersy zhumanizować"Leszek Dembek, Kiedy unosi się błysk poezji…?, „Pryzmat Literacki" 2024, nr 5, s. 185-192.. Jak zauważyli już bowiem pierwsi uczestnicy eksperymentu, metoda Polifonii Poezji „uzmysławia i zarazem otwiera zupełnie nowe bramy do możliwości użycia innych źródeł intelektu".