Zielenieckiej w Warszawie (1954–1955), rozwoju produkcji rurek drenarskich (1959–1965), produkcji paliwa formowanego z węgla brunatnego (1963–1964), koordynacji eksploatacji płytkich złóż węgla brunatnego (1964–1965), paliwa sformowanego i wykorzystania złóż węgla brunatnego (1964–1965). Zajmował stanowiska dyrektora generalnego Ministerstwa Budownictwa (lipiec–październik 1956), Ministerstwa Przemysłu Materiałów Budowlanych (grudzień 1956–marzec 1957) oraz Ministerstwa Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (marzec 1957–lipiec 1959). Następnie od lipca 1959 do marca 1965 był podsekretarzem stanu w ostatnim z resortów. Później od 1965 do 1968 pełnomocnik rządu ds. deglomeracji przemysłu w m. st. Warszawie. W 1968 lub 1969 został wykluczony z PZPR na fali wewnątrzpartyjnych rozliczeń po wydarzeniach marca 1968, w które zaangażowany był jego syn. Po wypuszczeniu syna z więzienia w 1969 zdecydował się wraz z rodziną na wyjazd z Polski. Wyemigrował kolejno do Szwecji, Niemiec, Hiszpanii i Kanady;