Zorganizował stowarzyszenie polskich techników i inżynierów w ZSRR, publikował także m.in. w „Nowych Widnokręgach”.
W sierpniu 1944 dotarł drogą lotniczą w okolice Lublina, został skierowany na stanowisko kierownika Wydziału Przemysłu Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie i objął kierownictwo nad Hutą Stalowa Wola. W lutym 1945 został dyrektorem nowo utworzonego Centralnego Zarządu Przemysłu Węglowego w Katowicach, na tym stanowisku zastąpił go ok. 1948/9 Ryszard Nieszporek. Osiągnął wysoką pozycję w systemie zarządzania górnictwem Polski Ludowej i najważniejszego zarządcy górnictwa na Górnym Śląsku, podlegało mu 11 zjednoczeń branżowych i ok. 90 kopalń węgla kamiennego i brunatnego. Autor publikacji propagandowych poświęconych tematom produkcyjnym. Wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Pod koniec lat 40. rozpoczął pracę w Centralnym Urzędzie Planowania, w latach 1949–1951 był szefem Komisji Oceny Projektów Inwestycyjnych Budownictwa Specjalnego. Zajmował stanowiska pełnomocnika rządu do spraw: budowy stadionu sportowego przy ul.