Charakterystyczne elementy dekoracyjne obejmowały azulejos oraz bogato rzeźbione balkony i drzwi z drewna, które nadawały budynkom elegancki, reprezentacyjny wygląd. W Indiach, szczególnie w Goa, ukształtował się unikalny wariant architektury kolonialnej, łączący się z lokalnymi tradycjami budowlanymi. Domy z czerwonymi dachówkami, kolumnowymi werandami i ozdobnymi gzymsami stanowiły przykład udanej adaptacji stylu kolonialnego do miejscowego klimatu. Portugalskie cechy widoczne są także w kościołach i kaplicach Goa, w których monumentalność europejskich świątyń barokowych została połączona z prostotą i przewiewnością charakterystyczną dla architektury tropikalnej. Najbardziej widoczna jest w Brazylii, na Maderze, w Afryce Północnej i Subsaharyjskiej, w mieście Goa w Indiach oraz na Molukach i Jawie w Indonezji.mały|Muzeum Lahore Architektura brytyjsko-kolonialna – charakteryzuje się wysokimi sufitami, szerokimi werandami, dużymi oknami i drewnianymi wykończeniami, odzwierciedlając brytyjskie wzorce mieszkaniowe przystosowane do tropikalnego klimatu. Wnętrza utrzymywano w kontrastowej estetyce – ciemne drewniane meble i podłogi zestawiano z jasnymi ścianami. Na sufitami często montowano pankahy, czyli duże wachlarze poruszane mechanicznie lub przez służących.