Współcześnie dąży się do reinterpretacji i rekultywacji tego dziedzictwa.
Główne odmiany regionalne Architektura kolonialna obejmuje kilka odrębnych nurtów i stylów, które ukształtowały się w różnych regionach świata w zależności od potęgi kolonialnej oraz lokalnych uwarunkowań kulturowych, klimatycznych i materiałowych. Do najczęściej wyróżnianych należą: Architektura hiszpańsko-kolonialna – cechuje się dziedzińcami ze zdobieniami, grubymi tynkowanymi murami, dachami z czerwonej dachówki, o małym spadku. Takie rozwiązania miały chronić wnętrza przed upałem i nadmiernym nasłonecznieniem. Charakterystyczne są również małe drzwi i okna z wewnętrznymi okiennicami, które pozwalały ograniczać dostęp gorącego powietrza, a także arkady, nierzadko wzbogaconymi o motywy rdzennych kultur. Architektura ta rozpowszechniła się w Ameryce Łacińskiej, zwłaszcza w regionach skolonizowanych przez Hiszpanię., m.in. w Meksyku, Ameryce Środkowej i Południowej. Portugalsko-kolonialna – cechowała się umiejętnym łączeniem tradycyjnych portugalskich form – zwłaszcza baroku i stylu manuelińskiego – z lokalnymi materiałami, technikami i warunkami klimatycznymi. Wyróżniała się wykorzystaniem lokalnych surowców.