Mesnier kierował pracami na miejscu, współpracując z twórcą rozwiązania, Niklausem Riggenbachem.
Sukces w Bradze otworzył mu drogę do serii realizacji w Lizbonie: stromotorowych kolei ulicznych Lavra (1884), Glória (1885) i Bica (1892) oraz pionowej windy miejskiej Santa Justa (1902). Instalacje te były z czasem modernizowane – m.in. elektryfikowano je w latach 1907 (Santa Justa), 1914 (Lavra, Bica) i 1915 (Glória). Projektował i budował również inne urządzenia tego typu: Elevador da Nazaré (Nazaré, 1889), pierwszy Funicular dos Guindais w Porto (1891, nieistniejący w pierwotnej formie) oraz kilka nieczynnych już wind i linii linowych na terenie Lizbony (m.in. przy Biblioteca i w dzielnicy Chiado).
Oprócz tych kolejek linowo-terenowych i wind Raul Mesnier zbudował również inne środki transportu tego typu, w nieokreślonych datach, a mianowicie elektryczną windę towarową na stacji pocztowej w Lizbonie, kilka wind – w hotelu „Aliança”, w magazynach Ramiro Leão i w magazynach Nunes Correia, wszystkie w Lizbonie – oraz opracował kilka projektów, z których dwa zasługują na szczególną uwagę: system kolejki linowej na Wyspie Św. Tomasza oraz kolejkę linową między dzielnicą Santa Justa a zamkiem São Jorge, z odgałęzieniem od zamku São Jorge do dzielnicy Senhora da Graça, przeznaczoną do przewozu pasażerów i towarów.