W 1508 leżała w parafii Buk, w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego.

W 1401 zawarta została ugoda o rozgraniczeniu pomiędzy Otuszem a Bukiem i Dowieżynem, dzięki czemu zachował się dokładny opis okolicy wsi. Na wyspie w połowie stawu stał kopiec wyznaczający granice, który leżał naprzeciwko Otusza. Od tego kopca połowa stawu należała do Otusza, a połowa do posiadłości biskupich. W 1426 odnotowano rozgraniczenie pomiędzy wsiami Wojnowice i Kozłowo. W notatce tej wspomniano, że rozpoczęto od kopca narożnego ze wsią Dowieżyn. W 1434 sędziowie polubowni sądu ziemskiego rozgraniczyli Buk, Dowieżyn oraz Otusz: od ostrowu za drogą, nad wierzchowiskiem stawu zwanego „Poznańskie Koryte” (lub według innego odczytu „Poznańskie Krzyże”) aż do ostatniego starego, wielkiego kopca w stronę „schodniey drogi”;