Wyprawa wyruszyła 7 sierpnia. Bazę założono na przylądku Cape Royds w McMurdo Sound, nieopodal dawnej bazy Scotta. 10 marca 1908 roku zdobyto szczyt Mount Erebus. W styczniu 1909 roku grupa dowodzona przez Edgewortha Davida (1858–1934) dotarła do południowego bieguna magnetycznego. W październiku 1908 roku grupa dowodzona przez Shackletona w składzie Jameson Adams (1880–1962), Frank Wild (1873–1939) i Eric Marshall (1879–1963) wyruszyła z bazy w kierunku bieguna południowego. Przetrawersowali Barierę Rossa i odkryli przejście przez góry przez Lodowiec Beardmore’a na Płaskowyż Polarny. 9 stycznia 1909 roku grupa osiągnęła wysokość 88°38′S – wówczas był to najdalej na południe wysunięty punkt, do którego dotarł człowiek, ok. 156 km od bieguna południowego. Z uwagi na brak wystarczającego zaopatrzenia, wyprawa musiała zawrócić.
W drodze powrotnej do Wielkiej Brytanii Davis objął dowództwo statku. Po powrocie król przyznał członkom wyprawy Medale Polarne – Davis został wyróżniony brązowym.