W czerwcu 1921 pełnił służbę w Dowództwie Wojska Litwy Środkowej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 129. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym czasie jego oddziałem macierzystym był 85 pułk piechoty. W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę o powierzchni 5 ha pod Wilnem. W kwietniu 1923 został przeniesiony z 76 pułku piechoty w Grodnie do 13 pułku piechoty w Pułtusku na stanowisko dowódcy III batalionu. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 53. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku dowódcy III baonu. W marcu 1926 został zatwierdzony na stanowisku oficera Przysposobienia Wojskowego w 13 pp. W maju 1926 wziął udział w zamachu stanu po stronie marszałka Józefa Piłsudskiego. W trakcie walk w Warszawie został ranny. W listopadzie 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do 8 Dywizji Piechoty w Modlinie na stanowisko oficera Przysposobienia Wojskowego. Z dniem 30 czerwca 1929 został przydzielony do dyspozycji szefa Samodzielnego Wydziału Wojskowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na przeciąg trzech miesięcy.