1 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych 1, 2 i 3 Korpusów Polskich i armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem od dnia 23 lipca 1916, zaliczony do I Rezerwy armii, powołany do czynnej służby na czas wojny, aż do demobilizacji i przydzielony z dniem 12 lutego 1919 do Rezerwy Oficerów WPDz. Rozk. Wojsk. Nr 27 z 11 marca 1919, poz. 859.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 29 z 15 marca 1919, poz. 923.. 7 czerwca 1919 został przeniesiony do Oddziału II Naczelnego Dowództwa WP i przydzielony do Ekspozytury Oddziału II w WilnieDz. Rozk. Wojsk. Nr 70 z 26 czerwca 1919, poz. 2259.. Wiosną 1920 został przydzielony do sztabu Grupy płk. Małachowskiego, a następnie wrócił do Wilna, gdzie wziął udział w organizacji samoobrony. Latem tego roku razem z wileńskim batalionem ochotniczym został wcielony do 201 pułku piechoty i wyznaczony na stanowisko dowódcy I batalionu. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Wyróżnił się 22 i 23 września 1920 w bitwie o Grodno. 1 czerwca 1921 były dowódca Dywizji Ochotniczej, podpułkownik Adam Koc sporządził „wniosek na odznaczenie orderem«Virtuti Militari»”, w którym napisał: