W latach 1387–1394 jako właściciel we wsi odnotowany został Wincenty Łódzki z Chorynia, który czasem używał też odmiejscowego nazwiska Choryński. W 1387 prowadził on spór sądowy z Jadwigą Czelminka o 20 grzywien i konie. W 1397 odnotowano wdowę po Wincentym panią Choryńską, która wraz z dziećmi nie uznała roszczeń Ochny, wdowy po Wincentym Ksiąskim, do swego wiana na Choryniu. Wiano to na połowie wsi posiadał Jan Łódzki i będzie trzymał, dopóki nie otrzyma 200 grzywien. W 1400 jako właściciele we wsi odnotowani zostali Marcin, Jan, Wincenty i in. dzieci zmarłego Wincentego z Chorynia. W 1459 odnotowani zostali dziedzice niedzielni z Chorynia Jan, Andrzej i Wincenty Choryńscy. W 1463 wicewojewoda w Kościanie Andrzej Choryński sprzedał za 190 złotych węgierskich, z prawem odkupu, Piotrowi z Popowa karczmę w Choryniu oraz sołectwo, w którym gospodarowało 3 kmieci i dwóch zagrodników..
W 1432 Wincenty z Chorynia wymieniony został wśród osób zobowiązujących się w imieniu szlachty wielkopolskiej do elekcji jednego z synów króla polskiego Warneńczyka po jego śmierci. W XV wieku odnotowano studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego pochodzący ze wsi: w 1422 Mikołaja syna Michała, a w 1454 Wincentego syna Wincentego.