istnieje tylko jeden poświęcony Dewocie zapis hagiograficzny, Passio Devotae, którego autorem jest anonimowy mnich z na wyspie . Liczący cztery strony łaciński rękopis, datowany na koniec XI lub początek XII wieku, odnaleziony został w Bibliothèque nationale w Paryżu i prawdopodobnie należał do kardynała Mazarina.
Według tego przekazu Dewota urodziła się ok. 283 roku w rzymskiej kolonii na terenie współczesnej gminy Lucciana, na Korsyce. Służyła u senatora Eutychiusa, była chrześcijanką i wiodła pobożne, ascetyczne życie. Był to okres masowych prześladowań chrześcijan za rządów cesarzy Dioklecjana i Maksymiana. W 303 lub 304 roku prefekt Barbarus, dowiedziawszy się o służącej, która nie oddaje czci bogom rzymskim, nakazał jej wydanie. Dewota została uwięziona, a następnie poddana torturom, mimo to nie wyrzekła się swojej wiary. Ostatecznie została ukamienowana, a jej ciało miało zostać spalone. W nocy zwłoki Dewoty, dla zapewnienia im godnego pochówku, zostały wykradzione przez chrześcijanina Graziano i prezbitera Benenato. Planowali oni popłynąć do północnej Afryki, jednak w wyniku sztormu ich łódź została skierowana na północ. Według legendy z ust Dewoty wyfrunąć miała biała gołębica, która wskazywała żeglarzom dalszą drogę.