Historia Wieś o układzie skróconej owalnicy, powstała w XIII w. z połączenia dwóch folwarków „Bolechowo” i „Wawrenicicz”. W 1230 r. „Bolechowo” należało do Bolecha, a Wawrzęcice („Wawrenicicz”) do Wawrzęty (Wawrenta). Wawrzęta znajdował się w pierwszej połowie XIII w. w grupie rycerzy-fundatorów kościoła w Brzezimierzu pod przewodnictwem Piotra Wojsławica (Włochatego) z Brzezimierza. Po śmierci Wawrzęty jego majątek odziedziczył rycerz Bolech, który połączył folwarki Bolechowo i Wawrzęcice w jedną wieś o nazwie „Bolechów”. W 1250 r. wieś miała powierzchnię 22 łanów. W tym samym roku wieś otrzymała lokację na prawie niemieckim, a we wsi osiedlili się niemieccy osadnicy.
Około 1300 r. wieś nadal miała powierzchnię 22 łanów, w tym 2 wolne łany i 20 łanów czynszowych. W 1312 r. wieś należała do rodu Heidenreich von Mühlheim, a od 1318 r. Bolechów należał do opactwa w Henrykowie (Heinrichau). W 1339 r. jako właściciel wsi jest wspomniany archidiakon głogowski Johann von Smolna. Od XIV do XVII w. wieś należała do kolegiaty Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Głogowie (jest ona wspomniana jako właścicielka wsi w 1680 r.), a w XVIII w. wieś należała do kapituły katedralnej w Głogowie (wspomnianej jako właścicielka wsi w 1783 r.), do której należała do czasu sekularyzacji dóbr kościelnych na początku XIX w. W 1783 r.