W roku 1334 warmiński wójt krajowy Henryk von Luter założył na terenie lauksu Berting drewniano-ziemną strażnicę, która miała chronić osadników przed najazdami litewskimi. Decyzja ta umożliwiała sprawniejsze sprowadzanie osadników oraz lokacje nowych wsi i majątków rycerskich. Zameczek ten znajdował się na wzniesieniu nad jeziorem między obecnymi wsiami Bartążek i Bartąg (dziś teren szklarni w Bartążku). We wrześniu 2025 archeolodzy ogłosili odkrycie pozostałości jego zaplecza.
W 1335 roku w pobliżu zameczku na terenie pola osadniczego Berting założono pierwszą osadę – majątek rycerski Bartążek. Osadnikami byli Prusowie, prawdopodobnie pochodzący z północnej Warmii. Z czasem w ziemi Bertingen i sąsiedniej Gudikus powstało szereg wsi czynszowych (min. sąsiednie Jaroty w 1342). Te dwa obszary osadnicze utworzyły komornictwo olsztyńskie, na czele którego z nadania kapituły warmińskiej stanął komornik Sanglade, który urzędował w zameczku w Bertingen. Po zbudowaniu nowego zamku w Olsztynie (1345-1353), zameczek w Bertingen stracił na znaczeniu i uległ zapomnieniu.