Lojalność wobec Republiki nie poprawiła sytuacji niemieckiej mniejszości. Ostatecznie działania henleinowców, wspierane przez Berlin, szybko przyniosły sukces. Już w marcu 1938 roku niemieccy ministrowie opuścili rząd. Poza Partią Niemców Sudeckich jedynie socjaldemokraci i komuniści, głoszący sprzeciw wobec hitleryzmu, zachowali pewne wpływy wśród niemieckiej społeczności. mały|Demonstracja Partii Sudeckoniemieckiej w Libercu 1 maja 1938 r. Wiosną 1938 roku sytuacja Czechosłowacji zaczęła budzić niepokój w stolicach zachodnich mocarstw. Starano się również ustalić stanowisko Polski na wypadek konfliktu. Minister spraw zagranicznych Francji, Georges Bonnet, podczas rozmowy z polskim ambasadorem w Paryżu Juliuszem Łukasiewiczem 30 kwietnia wyraził, że rządy Francji i Wielkiej Brytanii chciałyby mieć pewność, iż Polska wesprze ich działania na rzecz pokojowego rozwiązania sporów między Niemcami a Czechosłowacją. Liczyły również na to, że Polska wywrze wpływ w tej sprawie lub przynajmniej zajmie neutralne stanowisko, które uniemożliwi Niemcom wykorzystanie sytuacji w negocjacjach. Polski rząd był proszony o podjęcie działań, które uniemożliwiłyby Niemcom liczenie na wsparcie Polski w negocjacjach dotyczących Czechosłowacji.