Hitler obawiał się, że niespodziewany atak, bez odpowiedniego uzasadnienia, mógłby wywołać międzynarodowy sprzeciw i pogorszyć sytuację Niemiec na arenie światowej, dlatego natychmiast po polecił liderowi Partii Sudeckoniemieckiej, Konradowi Henleinowi, stworzenie sytuacji w Kraju Sudetów, która mogłaby posłużyć za pretekst do niemieckiej interwencji militarnej. Niemiecka mniejszość zamieszkująca region miała wysuwać żądania niemożliwe do zaakceptowania przez czechosłowacki rząd. W kwietniu 1938 roku, podczas zjazdu w Karlowych Warach, Henlein ogłosił osiem postulatów, które w praktyce sprowadzały się do przyznania pełnej autonomii powiatom zamieszkałym przez Niemców oraz przekazania władzy w tych regionach jego partii. W odpowiedzi na te postulaty rząd Czechosłowacji opracował własny program uwzględnienia potrzeb mniejszości, który negocjowano z Henleinem. Propozycje te były wielokrotnie zmieniane, aż w końcu niemal wszystkie żądania Partii Sudeckoniemieckiej zostały zaakceptowane. Próba kompromisu i ratowania Republiki jedynie wzmocniła znaczenie ruchu politycznego kierowanego przez III Rzeszę, który stanowił zagrożenie dla Czechosłowacji. Kolejne ustępstwa na rzecz niemieckich nacjonalistów osłabiały przeciwników hitleryzmu wśród Niemców, kompromitując ich działania.