Formalnie nie przysługiwało mu oznaczenie CSS przed nazwą, gdyż okręt ten nie został oficjalnie wcielony do marynarki wojennej Skonfederowanych Stanów Ameryki, pozostając jednostką „prywatną”.
Aby skrócić czas budowy okrętu, wykorzystano żelazny kocioł okrętowyWildenberg, Polmar: Ship Killer: A History Of The American Torpedo, s. 8-12., który został przecięty na pół. W celu wzmocnienia, między te połowy wstawiono pas stalowy szerokości 30,5 cm. Po zamontowaniu części dziobowej i rufowej oraz śruby z osłoną, długość jednostki – według danych Jamesa McClintocka – wynosiła 12,19 m (12,01 m – według badań archeologicznych), szerokość – 1,07 m (1,17 m – według badań archeologicznych), zanurzenie zaś – 1,22 m. Podobnie jak wcześniejsze jednostki, „H.L. Hunley” nie był cylindryczny – w większej mierze eliptyczny, miał natomiast opływowy kształt dziobu i rufy, wyposażony zaś był w pojedynczy konwencjonalny ster rufowy. thumb|Szkic przekrojowy. Przekrój górny przedstawia członków załogi obracających wał w pozycji stojącej, jednak w rzeczywistości marynarze obracali korbę siedząc na przygotowanej do tego celu ławie. Na rysunku dolnym, przedstawiającym rzut od góry, widoczna jest m.in.