Bardzo ważnym elementem życia jest dla alewitów moralność. Jest ona krytycznym warunkiem niezbędnym do egzystencji wśród alewitów, nie powinien więc dziwić fakt, że jest ona bardzo ważna. Wagi ich intencjom przypisuje fakt, iż przed każdą ceremonią religijną każdy z zebranych pytany jest o zgodę na jej odbycie się. W przypadku jej braku, porusza się temat problemu, który zdaniem indagowanego stanowi przeszkodę dla odbycia się ceremonii. Ten sposób przygotowania do rytuału jest kontynuowany, dopóki każdy zebrany nie będzie w stanie ze szczerym sumieniem odbyć ceremonii.
Osoby niewierzące, a także pozbawione szczerych intencji, nie mogą brać udziału w życiu religijnym alewickiej społeczności, a nawet zjawiać się w ich miejscach kultu. Mowa tu o zabójcach, złodziejach, rozpustnikach, czy kłamcach. Ludzi tych określa się mianem grzeszników (tur. Düşkün) i wypycha poza margines alewickich społeczności, by ich spaczone intencje nie mogły zaszkodzić ogółowi.
Miejscem kultu alewitów jest tzw. Dom Zgromadzeń (tur. Cemevi). Budynek ten nie posiada specyficznego stylu architektonicznego, nie odróżniając się od pozostałej zabudowy. Jest to powiązane z nieuznawaniem alewizmu przez konstytucję Republiki Turcji za odrębną religię.