Projektanci z BSA znacząco zmienili wygląd ramy roweru, która składała się z dwóch rur w kształcie elipsy, dzięki czemu rama była bardziej wytrzymała przy uderzeniu roweru o ziemię po zrzuceniu go ze spadochronem z samolotu. Sztyca siodełka również miała dwie rury, a sam spadochron był przymocowany do kół, tak że rower uderzał o ziemię kierownicą i siodełkiem. Zawiasy, które umożliwiały złożenie roweru, były przymocowane za pomocą nakrętek motylkowych i umieszczone jeden na drugim na eliptycznych rurach. Dodatkowo rama roweru miała uchwyty, które trzymały karabin żołnierza podczas jazdy. Rowery były malowane na kolor khaki, chociaż niewielka liczba rowerów wyprodukowanych pod koniec II wojny światowej była pomalowana na brązowo z powodu niedoborów zwykłej zieleni.
Brytyjscy spadochroniarze skakali z samolotu, trzymając złożony rower przed sobą, ale dodatkowo był on przymocowany do ich wyposażenia, aby zapobiec jego zgubieniu podczas opadania na ziemię. Po wylądowaniu spadochroniarz rozkładał rower i dokręcał nakrętki motylkowe, po czym „jednoślad” był gotowy do jazdy.