47 zamykający okres „Dywizjonu 1 Brygady Kawalerii” i rozpoczynający karty 11 p.uł.

Szwadron radomski Na terenie ziemi radomskiej istniały pod koniec okupacji austriackiej oprócz dobrze zorganizowanej POW także duże skupiska legionistów. Dzięki temu pierwsze dni listopada 1918 roku przeszły nad przejmowaniem państwowego dobra, służbie wartowniczej oraz czuwaniem nad spokojem i porządkiem publicznym. Organizację kawalerii na tym terenie zaczął organizować były wachm. 1 puł Legionów ppor. Tadeusz Brzęk-Osiński. Od pierwszych dni współpracowali z nim: ppor. Kalinowski, Karol Nachtlicht ps. „Światełko”, Chruścicki, Skrzyński, pchor.: Mączewski, Zieliński, podof.: Strojnowski, Kroenitz, Dworakowski. Warunki były ciężkie, ponieważ w okolicy nie było koni ani rzędów. Zbierali je po znajdującej się na tym terenie żandarmerii austriackiej oraz uzupełniając szeregi ochotnikami przychodzącymi z własnymi końmi. Szwadron ten rozrastał się bardzo szybko, licząc 14 listopada 1918 roku pięć plutonów konnych. Jeden z plutonów dowodzony przez por. Sokołowskiego odszedł przez Lublin do Białej i utracił w ten sposób na zawsze styczność ze szwadronem. 15 grudnia tzw. „Szwadron radomski”, licząc 219 szeregowych i 196 koni, przeszedł do Lublina. Dowództwo nad nim objął były oficer 1 puł por. Edward Kleszczyński.