Zjawisko to stało się powszechne w okresie rewolucji przemysłowej, gdy praca najemna na masową skalę zaczęła odgrywać kluczową rolę w zakładach przemysłowych i kopalniach. Wraz ze wzrostem liczby strajków, rządy coraz częściej były zmuszane do interwencji – zarówno na skutek nacisków ze strony związków zawodowych, jak i właścicieli przedsiębiorstw. Takie interwencje rzadko miały charakter neutralny lub ugodowy. Wczesne strajki często były uznawane za nielegalne spiski lub działania antykonkurencyjne i spotykały się z represjami ze strony policji, wojska oraz sądów.
W krajach zachodnich prawo do strajku zostało w dużym stopniu zalegalizowane pod koniec XIX i na początku XX wieku. Strajki bywają również stosowane jako środek nacisku na rządy w celu zmiany polityki. Zdarza się, że destabilizują one władzę konkretnej partii politycznej lub przywódcy, stając się częścią szerszego ruchu oporu obywatelskiego. Przykładem są strajki w Stoczni Gdańskiej w 1980 roku oraz tzw. strajk ostrzegawczy z 1981 roku. Stanowiły one istotny element długotrwałego obywatelskiego ruchu oporu, który doprowadził do upadku Żelaznej Kurtyny i końca rządów partii komunistycznych w Europie Środkowo-Wschodniej.