18..
Szkoła Główna Wileńska Po III rozbiorze Polski w 1795 roku uczelnia działała jako Szkoła Główna WileńskaMagdalena Gawrońska-Garstka, Rys historii Uniwersytetu Wileńskiego, w: Przegląd Naukowo-Metodyczny. Edukacja dla Bezpieczeństwa nr 3, 2009, s. 71..
Cesarski Uniwersytet Wileński
W 1803 roku odzyskała swój status i za zgodą cara Aleksandra I funkcjonowała pod nazwą Cesarskiego Uniwersytetu Wileńskiego uzyskując szeroką autonomię. Uniwersytetowi zostało podporządkowane szkolnictwo ośmiu guberni zamieszkałych przez prawie 9 milionów ludzi. Był największą szkołą wyższą nie tylko w zaborze rosyjskim, ale także w państwie rosyjskimEgidijus Aleksandravičius, Antanas Kulakauskas, Pod władzą carów. Litwa w XIX wieku, Kraków 2003, s. 263.. Mimo rozbiorów Polski uczelnia utrzymała wysoki poziom nauczania.
W okresie aż do powstania listopadowego uczelnia przeżyła kolejny, krótki okres świetności i była najsilniejszą pod względem naukowym uczelnią polską. Do najbardziej znanych uczonych tego okresu związanych z Uniwersytetem należą: Wawrzyniec Gucewicz, Jan Śniadecki, Jędrzej Śniadecki, Hieronim Stroynowski, Franciszek Ksawery Narwojsz, Joachim Lelewel, Michał Oczapowski, Szymon Dowkont i Józef Frank – syn Johanna Petera Franka.