W 1422 r. Zygmunt Luksemburski mianował Konrada namiestnikiem (starostą królewskim) na Śląsku i oficjalnie powierzył mu rolę organizatora walki z husytami. Według nowszych badań był to urząd starosty wrocławskiego z niektórymi kompetencjami dla całego Śląska.
W styczniu 1423 r. Konrad IV wziął udział wraz z innymi książętami śląskimi w przymierzu zawartym między Zygmuntem Luksemburczykiem a zakonem krzyżackim skierowanym przeciwko Polsce Władysława Jagiełły. W układzie tym gwarantowano w razie klęski Polski i jej rozbioru nabytki terytorialne książętom śląskim. Ostatecznie do realizacji porozumień nie doszło z uwagi na rozmowy Jagiellona z Luksemburczykiem podjętymi w tym samym roku w Kieżmarku. Biskup szybko pogodził się z tym stanem rzeczy i w kwietniu roku następnego udał się wraz z bratem Konradem V do Kalisza, gdzie doszło do ponownego ocieplenia stosunków z Polską.