Stan ten utrzymał się do 1416 r., kiedy to Konrad IV Starszy mający już nadzieję na objęcie beneficjów kościelnych zrezygnował na rzecz braci z większości obszarów księstwa zachowując kontrolę nad Kątami Wrocławskimi, Sycowem, Bierutowem i Prudnikiem.
Lata rządów w diecezji wrocławskiej (wiązała się z tym dodatkowa władza nad księstwem nysko-otmuchowskim) przypadły na niezwykle burzliwy okres wojen husyckich, co w dużej mierze zdeterminowało styl prowadzenia przez niego polityki.
Wojna z husytami Na początku 1420 r. Konrad, wraz z pozostałymi książętami śląskimi, na zwołanym do Wrocławia sejmie Rzeszy złożył hołd lenny Zygmuntowi Luksemburczykowi i następnie udał się ze swoim suwerenem do Pragi, gdzie Zygmunt koronował się na króla Czech. Wierność biskupa nie zachwiała się nawet, kiedy rok później, w związku z detronizacją Luksemburga, władza króla uznawana była na Śląsku, Łużycach, w części Moraw i Czech (np. Pilzno, Czechy południowe, część wschodnich, np. ziemia kłodzka i dobra broumowskie). Konrad IV brał udział również w zorganizowanej w tym roku krucjacie zakończonej zajęciem Broumova.