Dodatkowo, w rufowej odkrytej części tego pokładu znajdowały się stanowiska obserwacyjne wyposażone w lornety. pokład IV gdzie mieściła się centrala kierowania ogniem przeciwlotniczym typu 94 (później zdemontowana i wymieniona na radar typ 21), stanowiska obserwacyjne, reflektory sygnałowe, dalmierz optyczny oraz maszty i anteny radiowe.
Pokład startowy „Shōkaku” i „Zuikaku” wyposażono w pojedynczy nieopancerzony pokład w układzie prostym (czyli umieszczony w osi okrętu). Miał on długość całkowitą 242,20 m oraz szerokość na śródokręciu 29 m – zwężając się ku dziobowi do 18 m i w kierunku rufy do 26 m. Jego pokrycie stanowiły klepki z drewna tekowego położonego na nieopancerzonej płycie stalowej. Wyjątkiem były tu powierzchnie podnośników lotniczych oraz fragment znajdujący się w bezpośredniej bliskości kominów. Jego konstrukcja opierała się na 9 segmentach połączonych ze sobą za pomocą łączeń kompensacyjnych. Z tego też względu okrętu nie wyposażono w katapulty parowe. Na jego powierzchni zlokalizowane były trzy podnośniki lotnicze: dziobowy o wymiarach 13 x 16 metrów mieszczący się w osi symetrii okrętu na wysokości nadbudówki lotniskowca. środkowy o wymiarach 13 x 13 metrów umiejscowiony za kominami głównymi. rufowy podnośnik o wymiarach 13 x 13 metrów przesunięty o 0,5 metra w kierunku sterburty.