Tę sprzedaż potwierdzili książęta Stanisław i Janusz III.
W I Rzeczypospolitej Polskiej Po bezpotomnej śmierci Stanisława i Janusza III, ich siostra Anna w 1526 r. zrzekła się Księstwa Mazowieckiego na korzyść króla Zygmunta Starego. Od 1526 roku Borkowo stało się wsią królewską. 29 maja 1564 roku spotykamy się z nowym właścicielem wójtostwa w Borkowie. W Bielsku, król Zygmunt August, nadał je Pawłowi Borkowskiemu w dożywotnie posiadanie. Dokument z 1565 roku informuje o istnieniu w Borkowie folwarku królewskiego. Według niego w Borkowie było 39 domów, 3 karczmy, 1 młyn na rzece Skrodzie. Rolnicy uprawiali żyto, pszenicę, jęczmień, owies, groch, tatarkę, proso, konopie siewne, len, mak. Następny dokument lustracyjny, obejmujący lata 1617–1620, potwierdza istnienie folwarku królewskiego w Borkowie.
Pod zaborami W XIX wieku Borkowo było wsią rządową. Dopiero po upadku powstania styczniowego w 1864 roku stało się własnością prywatną mieszkańców. W 1824 roku Borkowo liczyło 69 domów i 465 mieszkańców, zaś w 1891 roku 126 domów i 848 mieszkańców. W styczniu 1905 r. ludność Borkowa, Korzenistego i Porytego wystąpiła aktywnie przeciw władzy carskiej. Po I wojnie światowej W 1921 r. było tu 1032 mieszkańców. Była tu cegielnia i jeden sklep spożywczy.