Prowadzono wówczas intensywne prace nad standaryzacją ortografii, gramatyki i słownictwa, a język litewski i łotewski zaczęły pełnić coraz szersze funkcje w literaturze, prasie i edukacji.
Po powstaniu niepodległej Litwy i Łotwy w 1918 roku oba języki uzyskały status języków państwowych i zostały rozwinięte jako pełnoprawne języki administracji, szkolnictwa i nauki. Po okresie radzieckim ich pozycja została ponownie umocniona wraz z odzyskaniem niepodległości przez Litwę w 1990 roku i Łotwę w 1991 roku.
Współcześnie język litewski i łotewski pozostają jedynymi powszechnie używanymi językami wschodniobałtyckimi o statusie państwowym. Łatgalski i żmudzki funkcjonują jako silne regionalne odmiany językowe, natomiast kuroński, seloński i zemgalski są językami wymarłymi, znanymi głównie z rekonstrukcji językoznawczej, onomastyki i źródeł historycznych.
Przypisy
Zobacz też języki zachodniobałtyckie