również lewa noga pozostaje odsłonięta. W tym ujęciu bogini wydaje się lekka i zwiewna. W oryginale trzymała w dłoniach poły płaszcza, który wydymał się z tyłu niczym żagiel pod wpływem wiatru. Pozostałości polichromii wskazują, że peplos miał kolor czerwony, a włosy bóstwa były czarne.
Do dziś nie zachowały się twarz, skrzydła, przedramiona, dłonie i płaszcz. Pod stopami postaci znajdował się orzeł, z którego dotąd przetrwała jedynie głowa, a na jej plecach zachowały się pozostałości przyczepów skrzydeł.
Rzeźba została wykonana z marmuru paryjskiego przez Pajoniosa z Mende. Różne źródła podają rozmaite wymiary posągu: od 1,98 m, poprzez 2 m i 2,16 m aż do 2,90 m. Według Curtiusa i innych (1897), jego wysokość liczona do szczytu głowy wraz z bazą wynosi 2,16 m, a 2,90 m to wysokość liczona do szczytów niezachowanych skrzydeł.
Jest to najstarszy znany posąg Nike w sztuce greckiej i charakterystyczny przykład stylu bogatego. Opisał go grecki geograf Pauzaniasz.
Piedestał Posąg osadzony był na dziewięciometrowym piedestale zbudowanym z sześciu bloków, który zachował się ok. 30 m na południowy wschód od świątyni Zeusa Olimpijskiego. Piedestał skonstruowano na planie trójkąta równobocznego. Statua wraz z piedestałem miała ok. 12 m wysokości.