Ujawnienie literackości służy autorowi do przeprowadzenia krytyki utrwalonych sposobów powieściowego mówienia, szczególnie tych, które w literaturze polskiej rozwinął Sienkiewicz. Polemikę ze swoim wielkim poprzednikiem toczy Parnicki od początku swej twórczości. Nowa wersja biografii Zagłoby, ma skłonić czytelnika do przemyślenia stosunku autora tej biografii do utrwalonej tradycji gatunku i jednoznacznie precyzuje adresata polemiki.
Polemika z Sienkiewiczem Cała powieść jest polemiką z sienkiewiczowskim i dumasowskim modelem epiki historycznej. W swoim kształcie pisarskim jest kontrpropozycją. Zamiast romansowo-przygodowej fabuły, pełnych rozmachu scen batalistycznych, bogactwa szczegółów obyczajowych, Parnicki proponuje pogłębioną analizę psychologiczną, refleksję historiozoficzną i odtworzenie kultury duchowej epoki. Jest to jednocześnie polemika z wizją historii i człowieka. Parnicki inaczej widzi polską historię. Różnica pomiędzy jego bohaterem Z. a sienkiewiczowskim Zagłobą najlepiej ilustruje istotę dialogu pisarza z polskością. Parnicki szuka w historii momentów uniwersalistycznych. Polską jest u niego przedstawiona z perspektywy dziejów powszechnych.