Początkowe prace Kolesowa były zniechęcające. Kilkuminutowa okluzja naczyń wieńcowych u psów spowodowała nieodwracalne migotanie komór. Zarówno szew wieńcowy, jak i techniki zszywania wymagały eksperymentalnego udoskonalenia. W międzyczasie Kolesow zaczął obustronnie podwiązywać ITA, próbując leczyć niewydolność wieńcową u swoich pacjentów i przeprowadził operację Vineberga. W 1963 dowiedział się o udanej pracy eksperymentalnej Pronina, który użył specjalnej kaniuli u psów, aby zapewnić ciągły przepływ krwi do tętnicy wieńcowej podczas tworzenia zespolenia i z powodzeniem wypróbował tę technikę u psów. Skonstruował narzędzie do zabezpieczenia ciągłej autoperfuzji wieńcowej i był w stanie stworzyć zespolenie między ITA a tętnicą wieńcową bez przerywania przepływu krwi wieńcowej. Osiem psów poddano obserwacji trwającej aż 19 miesięcy, a drożność zespolenia wykazano u wszystkich zwierząt. 25 lutego 1964 Kolesow przeprowadził pierwsze udane kliniczne tętnicze CABG łącząc lewą tętnicę piersiową wewnętrzną z lewą tętnicę wieńcową, stosując technikę mechanicznych szwów. Jednocześnie zauważył, że przewlekle niedokrwiony ludzki mięsień sercowy był znacznie bardziej odporny na niedokrwienie niż serca psów podczas operacji doświadczalnych.