W 1946 Kolesow w końcu obronił pracę doktorską z nauk medycznych (której obrona została przełożona z powodu wojny) zatytułowaną "Kontrola bakteriologiczna i terapia bakteriofagowa w ropnych ranach". W 1949 został profesorem chirurgii. Kolesow pracował w Wojskowej Akademii Medycznej do 1950. Następnie przez 2 lata Kolesow pełnił podwójną funkcję naczelnego chirurga Centralnej Grupy Wojskowej (wojska radzieckie na Węgrzech i w Austrii) oraz przewodniczącego chirurgii wojskowej w Charkowie na Ukrainie. W 1953 opuścił służbę wojskową w stopniu pułkownika Korpusu Medycznego i został przewodniczącym Wydziału Chirurgii w Pierwszym Leningradzkim Instytucie Medycznym im. Pawłowa. Kolesow kierował tym wydziałem do 1976.
Droga do tętniczego pomostowania aortalno-wieńcowego Powojenne badanie mężczyzn, którzy przeszli ciężki głód i przewlekły stres podczas oblężenia Leningradu, wykazało, że ci, którzy doświadczyli oblężenia w wieku około dojrzewania, wykazywali wyższe ciśnienie krwi i umierali częściej z powodu choroby niedokrwiennej serca i udaru mózgu. W połowie lat 50. XX w. Kolesow dowiedział się o eksperymentalnych pracach Demichowa, który z powodzeniem wykonał u psów zespolenie tętnicy piersiowej wewnętrznej (ITA) z tętnicą wieńcową typu koniec-do-końca przy użyciu mechanicznego szwu naczyniowego.