BWV 539) oraz na lutnię solo (zachowana we francuskiej tabulaturze lutniowej nieznanego autora w oryginalnej tonacji). Johannes Brahms opracował dwie transkrypcje końcowej części I Sonaty na fortepian, w obu dopisał dodatkowe głosy.
I Partita h-moll Jej nastrój jest energiczny, a zarazem formalny. I Partita h-moll składa się z czterech części: Allemanda-Corrente-Sarabande-Tempo di Borea; każda z nich zawiera wariację (double) zazwyczaj w szybszym tempie. W Allemandzie zastosowano punktowany rytm melodii, utwór przypomina stylistycznie północną fantastykę.
II Sonata a-moll Jej nastrój można określić jako tęskny. Grave przypomina stylistycznie północną fantastykę (stylus phantasticus).
Bardzo trudna wykonawczo Fuga a-moll z II Sonaty jest oparta na dwutaktowym temacie, który stopniowo znajduje kulminację w postaci połączenia tematu z jego inwersją, a finalne rozwinięcie znajduje w serii trzydziestodwójek.
II Sonata została transkrybowana na klawesyn i transponowana do tonacji d-moll (BWV 964), nie wiadomo jednak, czy jest to transkrypcja autorstwa Bacha.