Kolejny odpis autorstwa Anny Magdaleny pochodzi z okresu lipskiego Bacha (1723–1750); w jednym zeszycie pomieszczono Sonaty i partity oraz Suity na wiolonczelę solo, karta tytułowa wypisana po francusku brzmiała: Pars I. Violino Solo, Senza Basso, composée par. Sr. Jean Seb. Bach. Pars II. Violoncello Solo, Senza Basso, composée par Sr. J. S. Bach. Maître de la Chapelle et Directeur de la Musique à Leipsic. Ecrite par Madame Bachen, Son Epouse. Nazwa Libro primo może sugerować, że istniała niezachowana dziś część druga dzieła, ale może też po prostu odnosić się jak we wspomnianym rękopisie do Suit na wiolonczelę solo.
Zachowało się jeszcze kilka innych rękopisów dzieła, w tym jeden z rozbieżnościami i wariantami autorstwa Johanna Petera Kellnera.
Jedyną znaną wersją Sonat i partit była do początku XX wieku kopia rękopisu autorstwa Anny Magdaleny Bach. Rękopis autorstwa samego Bacha odkryto na początku XX wieku, jest on przechowywany w Bibliotece Państwowej w Berlinie (wcześniej nazywanej Królewską Biblioteką) i stanowi wyjątkowy przykład bachowskiej kaligrafii muzycznej.